Wyobraź sobie, że nauka to wielka, pachnąca kuchnia, w której razem z dzieckiem jesteście kucharzami. Każde skomplikowane pojęcie jest jak nowy przepis - zamiast od razu podawać trudne definicje, pozwól dziecku najpierw poczuć zapach tej „potrawy”, zobaczyć jej kolory i dotknąć jej „składników” w wyobraźni - niech spróbują wiedzy. Dopiero, gdy ciekawość zapali małą iskrę w oczach, można opowiedzieć, co to wszystko znaczy. Doświadczenie jest jak pierwszy kęs - zostaje w pamięci, bo angażuje zmysły i emocje.

Rozmawiając z dzieckiem warto zacząć od pytania, które pobudzi wyobraźnię. Zamiast zapytać: „Chcesz posłuchać o obiegu wody w przyrodzie?”, można powiedzieć: „Wyobraź sobie, że kropla wody wyrusza w podróż po świecie, dokąd może dotrzeć?”. To pretekst, żeby dziecko zaczęło słuchać, a rozmowa stała się odkrywaniem, nie wykładem. W tym wieku dzieci potrzebują odrobiny tajemnicy zmieszanej z zabawą. Pozwoli im to poczuć, że wiedza jest czymś, co można dotknąć i przeżyć.

Proste wyjaśnienia mają ogromną zaletę - pozwalają dziecku samodzielnie wykreować obraz w głowie. Kiedy zamiast trudnych terminów użyjemy porównań, dziecko zapamiętuje sens, a dopiero później uczy się właściwych słów. To jak tworzenie solidnych fundamentów pod przyszły dom: najpierw konstrukcja, potem szczegóły. Dzięki temu w przyszłości łatwiej będzie im zrozumieć bardziej złożone teorie, bo baza jest już w umyśle gotowa.

Dobre przykłady prostych wyjaśnień mogą wyglądać tak jak w poniższym przykładzie.  

• Kiedy tłumaczysz, czym jest prąd, możesz powiedzieć, że to grupa ludzi biegnąca w tunelu, w której każdy popycha następnego, dzięki czemu ruch dociera aż do lampy i ją zapala.
• Gdy opowiadasz o atomach, porównaj je do klocków LEGO, z których można zbudować wszystko: od krzesła po gwiazdę na niebie.
• Jeśli chcesz pokazać, czym jest grawitacja, opowiedz, że to niewidzialna lina, która trzyma nas przy Ziemi i sprawia, że piłka zawsze spada w dół.

Kiedy dziecko samo próbuje coś wytłumaczyć, nawet jeśli się myli, traktuj to jak początek przygody. Zadając pytanie „Dlaczego tak myślisz?” otwierasz drzwi do kolejnej zagadki. Możecie wtedy razem wymyślić mały eksperyment w domu - wystarczy prosta zabawa ze szklanką wody, kartką papieru czy balonem, aby zobaczyć „własne” wyniki i od razu porozmawiać o tym, co się stało.

Nauka w tym wydaniu staje się wspólną podróżą, w której rodzic jest przewodnikiem, ale też towarzyszem odkryć. Twój entuzjazm, ciekawość i radość z poznawania świata są dla dziecka najlepszym przykładem, że nauka nie jest obowiązkiem, lecz przyjemnością. A każdy eksperyment, każda historia i każda dobra metafora są kolejnym krokiem w kosmos dziecięcej wyobraźni.